σκέψεις..

Δεν ξέρω πως να αρχίσω, τι να πω, τι να πρωτοβγάλω αρχικά απο μέσα μου.. Τόσα συναισθήματα με κατακλύζουν τους τελευταίους μήνες.. έρωτας,αγάπη,ζήλια,πόνος,θλίψη,απαισιοδοξία,αγανάκτηση,απελπισία,αγωνία,μοναξιά.. τόσα μαζεμένα αρνητικά συναισθήματα έχουν βαρύνει το είναι μου κ εγώ ακόμα την παλεύω δεν την παλεύω... απορώ με τον εαυτό μου.Μόνο χαρούμενες στιγμές δεν έχω ζήσει,παρά μόνο κάτι ελάχιστες στιγμές ξεγνιασιάς που και αυτές διήρκησαν πολύ λίγο.
Και κανείς σχεδόν δεν μπορεί να με νιώσει, κανείς δεν μπορεί να καταλάβει. Είναι αυτό που λένε, πρέπει να ζήσεις κάποια πράγματα,να αποκτήσεις αντίστοιχα βιώματα,να νιώσεις όπως ο άλλος ώστε εντέλει να μπορέσεις να μπεις στο πετσί του.. Γι αυτό και δεν μπορώ να κατηγορήσω και πολύ τον κόσμο που δεν μπορεί να με νιώσει..γιατί δεν έχουν περάσει ότι έχω περάσει εγώ,δεν έχουν νιώσει όπως ένιωσα εγώ,δεν σκέφτονται όπως εγώ,δεν έχουν ερωτευτεί παράφορα και βαθειά όπως εγώ.. και άρα δεν ξέρουν πως είναι..
Αφορμή για να αρχίσω να γράφω είναι ότι μάλωσα σήμερα με μια πολύ καλή μου φίλη,που την ένιωθα κολλητή μου-αδερφή μου κ που όπως αποδείχθηκε σήμερα δεν με ξέρει καθόλου μα καθόλου καλα και δεν μπορεί να με νιώσει..
Αγαπώ έναν άνθρωπο,τον αγαπάω πάρα πολύ,εδώ και πολύ καιρό. Σε βαθμό που να είμαι υπερβολική,να ζηλεύω κάθε γυναικεία σχεδόν ύπαρξη γύρω του. Ξέρω ότι είναι τοξική αυτή η αγάπη,ναι το καταλαβαίνω.
Αλλά απο τα φιλικά μου πρόσωπα και πόσο μάλλον απο τα πιο αγαπημένα μου φιλικά πρόσωπα,περιμένω κατανόηση και στήριξη σε αυτό που περνάω. Και το μόνο που λαμβάνω είναι κριτική,κριτική,κριτική..μόνο να κρίνουν ξέρουν,δεν σκέφτονται τι λένε,δεν μπορούν να νιώσουν να καταλάβουν πώς είναι να λιώνεις για τον άλλον και να μην έχεις ανταπόκριση, πως είναι να ζείς μια επίγεια κόλαση συναισθημάτων...